Je bent hier: off topic blog | Er is ook nog: » blog & blogarchief & politieke blog
17 mei 2008 : relatiefHeel veel dingen des levens zijn sterk afhankelijk van de manier waarop je er naar kijkt of met welke informatie je aan de slag moet. Het heeft in mijn geval jaren geduurd vooraleer ik door had dat niet alles duidelijk afgelijnd is, zwart-wit denken voerde ik hoog in het vaandel, nog altijd trouwens, maar dan nu steeds vaker bewust, omdat het zo'n leuke reacties teweeg brengt.
Zoals vanmorgen: aan de Paardemarkt schiet er daar eentje van links de baan op, achter een camion waardoor het zicht zeer beperkt was en voegt dan bruusk en zonder richtingaanwijzer achter mij in, om me enkele luttele seconden later voorbij te sjeezen, alweer zonder gebruik te maken van de pinklichten en gaat er als een vliegende vaart vandoor (weg van de Leien, richting centrum). Ik dacht, ach ja, waarom ook niet. Dus: erachteraan.
Wat volgt is niet voor gevoelige zielen! Een achtervolging die zeker een halve minuut duurde met astronomische snelheden en acrobatisch stuntwerk, in het centrum van een wereldstad waar het gevaar achter iedere hoek schuilt. Of toch iets wat daar voor moet doorgaan.
And we're off! Beetje rechtdoor (zonder pinkers (zp)), naar links (zp), rechtdoor en scherpe bocht naar rechts (zp), vluchtheuvel op zonder remmen en en passant het voetpad even meenemen, voorrangetje van rechts mooi genegeerd en weer links of rechts (zp), ik wil er vanaf zijn. Hij blijft mooi de bovengrens van de toerenteller en de "kilometrique" opzoeken en slaagt er na een paar hoekjes (met pinklichten deze keer) dan toch in om een plaatsje te vinden en zich daar neer te smijten. Maar niet gereglementeerd, ah nee.
Ik stop er naast, laat het raampje aan passagierszijde zakken, bekijk de persoon in kwestie gefronst aan zoals alleen ik dat kan, en zeg: "Gaget nie ofwa?". Waarop hij: "Huh?". En dan ik weer: "Is da normaal rijgedrag?".
En dan hij, als kers op de taart: "Als mijne patiënt op sterven ligt, dan vind ik van wel ja. Zie maar eens van voor (duidend op de uiteraard aan het zicht ontrokken sticker op de voorruit, die moet aanduiden dat hij een arts is)".
Met een zeker dosis minachting stapt hij weg, mij achterlatend met een dubbele gedachte: zou ik willen dat mijn arts zo door 't stad raast, mogelijks meer kwaad dan goed doet om mijn bij voorbaat verloren leven te redden? Of zou ik willen dat hij alles op alles zet om me zo snel mogelijk van dienst te zijn? Sterven zal ik sowieso doen, thank gods, moeten er dan meer komen te gaan als het mijn tijd is door verkeersongevallen?
En ook: zou het niet handiger zijn dat artsen op weg naar een noodgeval ook een lampeke in of op de auto zetten zodat er tenminste duidelijkheid is en derhalve begrip kan opgebracht worden als de verkeersregels op hun flexibiliteit worden genomen? Iets met een staartje voor op de politieke blog.
Nog geen reacties op dit bericht, wees de eerste: klik hier.
